Zaten çok boyutlu uzayların temsiline karşı durmanın gerekli olmadığını yazdı. Bir fonksiyon herhangi bir sayıda parametreye sahip olabilir - açıkçası, sade ve basit. Ve üzerlerinde maksimum veya minimum aramak için iki boyutlu bir grafiği ve üç boyutlu bir grafiği temsil etmek yeterlidir. Diğer her şey programlamada doğru yaklaşımla tamamlanmalıdır: parametre sayısını belirleyen bir parametre, bu sayıya göre dinamik diziler, bu parametreye göre tekrar eden döngüler.
Kendinizi bir veya iki optimize edilebilir parametreyle sınırlayın, ancak yalnızca parametre sayısını belirleyen bir özellik ayarlayarak otomatik olarak çalışmasını sağlayın. Ardından, istediğiniz sayıda parametreyi kaydırabilirsiniz.
Bana öyle geliyor ki, analitik fonksiyonun parametre sayısını, hat koordinatlarının hesaplandığı ölçümlerin sayısıyla karıştırıyorsunuz.
Dmitry Fedoseev : İsimsiz. 4. boyutun ötesinde hiçbir isim icat edilmemiş gibi görünüyor. Belki isimleri vardır bilmiyorum. Temel olarak, bu hiçbir şeyi değiştirmez.
Peki, 4. boyuttan sonrakinin isimleri icat edilmediyse, neden onlara ihtiyacımız var? Önce üç uzamsal boyutumuzda ve dördüncü kez de güvenle gezinelim. )))
Dmitry Fedoseev : Hayır, kafam karışmadı. Bu konuda iyiyim.
Görüyorsunuz, FF parametrelerinin sayısı söz konusu olduğunda, nesnelerin ek boyutları sorunu hemen ortaya çıktı. İşte kafa karışıklığının kaynağı. Bir analitik fonksiyonun parametre sayısının koordinat eksenleriyle hiçbir ilgisi yoktur. Ve onları artırmaz.
Реter Konow : Görüyorsunuz, FF parametrelerinin sayısı söz konusu olduğunda, nesnelerin ek boyutları sorunu hemen ortaya çıktı. İşte kafa karışıklığının kaynağı. Bir analitik fonksiyonun parametre sayısının koordinat eksenleriyle hiçbir ilgisi yoktur. Ve onları artırmaz.
Var. Bir parametre bir eksendir. Değer için başka bir eksen.
Ve gözlerin alnına tırmanmaması için, bunun sadece belirli sayıda parametreye sahip bir işlev olduğunu hayal etmek yeterlidir.
İşte aynı girişten:
y=f(x1,x2,x3,x4,x5,x6,x7,x8,x9,x10);
beyin burkulması olmuyor mu?
...5 boyutlu, 6 boyutlu, 7 boyutlu, 8 boyutlu, 9 boyutlu, 10 boyutlu, 11 boyutlu, 12 boyutlu...
Daha?
Zaten çok boyutlu uzayların temsiline karşı durmanın gerekli olmadığını yazdı. Bir fonksiyon herhangi bir sayıda parametreye sahip olabilir - açıkçası, sade ve basit. Ve üzerlerinde maksimum veya minimum aramak için iki boyutlu bir grafiği ve üç boyutlu bir grafiği temsil etmek yeterlidir. Diğer her şey programlamada doğru yaklaşımla tamamlanmalıdır: parametre sayısını belirleyen bir parametre, bu sayıya göre dinamik diziler, bu parametreye göre tekrar eden döngüler.
Kendinizi bir veya iki optimize edilebilir parametreyle sınırlayın, ancak yalnızca parametre sayısını belirleyen bir özellik ayarlayarak otomatik olarak çalışmasını sağlayın. Ardından, istediğiniz sayıda parametreyi kaydırabilirsiniz.
Ahhh ...))) Onlara böyle mi denir?
Bana öyle geliyor ki, analitik fonksiyonun parametre sayısını, hat koordinatlarının hesaplandığı ölçümlerin sayısıyla karıştırıyorsunuz.
İsimsiz. 4. boyutun ötesinde hiçbir isim icat edilmemiş gibi görünüyor. Belki isimleri vardır bilmiyorum. Temel olarak, bu hiçbir şeyi değiştirmez.
Hayır, kafam karışmadı. Bu konuda iyiyim.
Görüyorsunuz, FF parametrelerinin sayısı söz konusu olduğunda, nesnelerin ek boyutları sorunu hemen ortaya çıktı. İşte kafa karışıklığının kaynağı. Bir analitik fonksiyonun parametre sayısının koordinat eksenleriyle hiçbir ilgisi yoktur. Ve onları artırmaz.
Var. Bir parametre bir eksendir. Değer için başka bir eksen.
İkinci dereceden bir fonksiyon bir paraboldür. Basit açıklama. http://fizmat.by/math/function/quadratic_function
İşlevine bir milyon ek parametre ekleseniz bile, parabol iki boyutlu bir grafikte görüntülenmeye devam edecektir.